ยินดีต้อนรับเข้าสู่เว็บไซต์ โรงเรียนวัดเขาปิ่นทอง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาราชบุรี เขต 1
วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2024 8:08 AM
b-school03
logo-cโรงเรียนวัดเขาปิ่นทอง
หน้าหลัก » นานาสาระ » ระบบสุริยะ การสำรวจของแถบไคเปอร์ขอบฟ้าเหตุใดจึงเป็นไปไม่ได้

ระบบสุริยะ การสำรวจของแถบไคเปอร์ขอบฟ้าเหตุใดจึงเป็นไปไม่ได้

อัพเดทวันที่ 22 มิถุนายน 2023 เข้าดู ครั้ง

ระบบสุริยะ การสำรวจจักรวาลของมนุษย์ไม่มีที่สิ้นสุด เนื่องจากมนุษย์เริ่มคิดถึงต้นกำเนิดของตัวเองและโลกเรา จึงกระตือรือร้นที่จะไปยังจักรวาลเพื่อค้นหา อย่างไรก็ตาม มีช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่างขอบเขตของเอกภพ ที่เราสังเกตได้กับขอบเขตของเอกภพจริง นับประสาอะไรกับการเข้าถึงเอกภพด้วยตนเอง ปัจจุบันรัศมีของเอกภพที่มนุษย์สามารถสังเกตได้ ดังนั้น คือประมาณ 46,500 ล้านปีแสง แต่นั่นไม่ใช่ขอบเขตของเอกภพทั้งหมด

ด้วยเทคโนโลยีของมนุษย์ในปัจจุบัน เราสามารถส่งดาวเทียมประดิษฐ์ได้เฉพาะในระบบสุริยะ หากเราต้องการส่งยานสำรวจไปให้ไกลกว่าระบบสุริยะ ก็ยังเป็นเรื่องยากมากที่จะบรรลุเป้าหมายนี้ด้วยเทคโนโลยีปัจจุบันของเรา แต่นักวิทยาศาสตร์ของเราทำงานอย่างหนักเพื่อค้นหาว่าเอกภพใหญ่แค่ไหน และอะไรคือขอบของจักรวาล ดังนั้น มนุษย์ยังไม่สามารถสังเกตเห็นขอบเขตของจักรวาลทั้งหมดได้

ในความเป็นจริง นานมาแล้วเมื่อวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของมนุษย์ค่อนข้างล้าหลัง บรรพบุรุษของเราได้เริ่มสำรวจจักรวาลในเวลานั้นแล้ว ดังนั้น ในเวลานั้นความเข้าใจของเราเกี่ยวกับจักรวาล เป็นเพียงท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวอันกว้างใหญ่ที่เราเห็นต่อหน้าเรา แต่คนโบราณที่ชาญฉลาดก็ค่อยๆค้นพบ ไม่ว่าจะเป็นการขึ้นลงของน้ำขึ้นน้ำลง การเคลื่อนที่ของดวงดาว และดวงจันทร์ล้วนเกิดขึ้นเป็นประจำ

บางคนค่อยๆเริ่มเรียนรู้ที่จะใช้ปรากฏการณ์ท้องฟ้า เพื่อตัดสินสภาพอากาศ นี่คือวิธีแรกสุดเพื่อให้มนุษย์ใช้จักรวาลให้สะดวก ทุกวันนี้วิธีการทางเทคโนโลยีของเราไปไกลกว่านั้น มนุษย์ยังคงส่งยานสำรวจ ดาวเทียม ยานอวกาศที่มีมนุษย์ควบคุม เป็นต้น และสร้างที่พักพิงขนาดเล็ก ดังนั้น สำหรับมนุษย์ในเอกภพหรือสถานีอวกาศ เราใช้สภาพแวดล้อมที่ไร้แรงโน้มถ่วงของเอกภพ เพื่อเปลี่ยนแปลงลักษณะของยีนพืช

ศึกษาว่ามีดาวเคราะห์ดวงอื่นที่เหมาะสม สำหรับการอยู่อาศัยของมนุษย์ในระบบสุริยะ และแม้แต่ในจักรวาลหรือไม่ แต่สำหรับตอนนี้ ขอบเขตการสำรวจของเรามีเฉพาะในระบบสุริยะ และเรายังรู้น้อยมากเกี่ยวกับเอกภพนอก ระบบสุริยะ วิธีหลักในการตรวจจับเทห์ฟากฟ้าอื่นๆ คือ การส่งเครื่องตรวจจับเทียมไปรอบๆเทห์ฟากฟ้าที่เราต้องการตรวจจับ แต่ไม่ว่าหัววัดจะสามารถเข้าสู่วงโคจรของเทห์ฟากฟ้าได้อย่างราบรื่นหรือไม่

ระบบสุริยะ

เราต้องการตรวจจับนั้นเกี่ยวข้องกับความเร็วที่ปล่อยหัววัด ยานสำรวจที่เร็วที่สุดเท่าที่เคยเปิดตัวนิวฮอไรซันส์ ในบรรดาเครื่องตรวจจับที่เรารู้ว่ามนุษย์เป็นคนปล่อยยานนั้น ยานโวเอเจอร์ 1 มีระยะบินไกลที่สุด ดังนั้น ยานโวเอเจอร์ 1 ปล่อยยานไปเมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2520 แต่ยานโวเอเจอร์ 1 ยังคงทำงานตามปกติ และส่งข้อมูลการตรวจจับมายังพื้นโลกอย่างต่อเนื่อง ปัจจุบันยานโวเอเจอร์ 1 อยู่ห่างจากพื้นโลกมากกว่า 20,000 ล้านกิโลเมตร

สมควรที่จะเป็นยานสำรวจที่อยู่ห่างจากพื้นโลกมากที่สุด แม้ว่ายานสำรวจที่มีระยะทางการบินไกลที่สุดคือ ยานโวเอเจอร์ 1 แต่ยานที่บินได้เร็วที่สุดไม่ใช่ยานโวเอเจอร์ 1 แต่เป็นยานนิวฮอไรซันส์ ความเร็วในการเปิดตัวของนิวฮอไรซันส์สูงถึง 16.26 กิโลเมตรต่อวินาที จากจุดเริ่มต้น ยานนิวฮอไรซันส์เป็นยานสำรวจที่เร็วที่สุด เท่าที่เคยมีมาเดินทางจากโลก ดังนั้น ไปยังวงโคจรดวงจันทร์ในเวลาน้อยกว่า 9 ชั่วโมง

ตั้งแต่ศตวรรษที่ 20 มนุษย์ได้เปิดตัวยานสำรวจไร้คนขับอย่างต่อเนื่อง เพื่อตรวจจับวัตถุท้องฟ้าที่สำคัญในระบบสุริยะ เราได้เปิดตัวยานสำรวจดวงจันทร์ ดาวอังคาร ดาวพุธ เป็นต้น อย่างต่อเนื่อง แต่ยังไม่ได้เปิดตัวยานสำรวจเพื่อตรวจจับดาวพลูโต จนกระทั่งในเดือนมกราคม พ.ศ. 2549 เมื่อนาซเปิดตัวนิวฮอไรซันส์ ซึ่งเติมเต็มช่องว่างในการสำรวจดาวพลูโตของมนุษย์ ดาวพลูโตเป็นเทห์ฟากฟ้าที่อยู่ไกลจากดวงอาทิตย์ที่สุดในระบบสุริยะ

ดังนั้น สื่อของประเทศต่างๆ จึงมีรายงานการสำรวจขอบฟ้าของดาวพลูโตเช่นกัน พวกเขาเรียกการเดินทางนี้ ว่าการสำรวจจุดสิ้นสุดของระบบสุริยะ อันที่จริง นิวฮอไรซันส์ เปิดตัวครั้งแรกในปี 2549 แต่การสัมผัสอย่างใกล้ชิดกับดาวพลูโต คือในเดือนกรกฎาคม 2558 ซึ่งเพียงพอที่จะพิสูจน์ว่านิวฮอไรซันส์ เดินทางไปถึงบริเวณใกล้เคียงดาวพลูโตได้ไกลเพียงใด

การเปิดตัวนิวฮอไรซันส์ ไม่เพียงเพื่อตรวจจับสภาพของดาวพลูโตเท่านั้น แต่ยังเพื่อทำความเข้าใจที่มาของระบบสุริยะ และขอบของระบบสุริยะให้ดียิ่งขึ้นด้วย ภารกิจหลักที่มอบหมายให้นิวฮอไรซันส์ คือการสังเกตการณ์ดาวพลูโตและแถบไคเปอร์ หนึ่งในภารกิจหลักของนิวฮอไรซันส์ คือการสำรวจดาวพลูโต อันที่จริง ในช่วงเริ่มต้นของการเปิดตัวนิวฮอไรซันส์ นักวิทยาศาสตร์คาดว่านิวฮอไรซันส์จะทำให้เราเข้าใจดาวพลูโตมากขึ้น

ในความรู้ของเรา ควรมีดาวเคราะห์ 9 ดวง ในระบบสุริยะ แต่จริงๆแล้วตั้งแต่ปี 2549 ดาวพลูโตถูกลดระดับเป็นดาวเคราะห์แคระ อันที่จริงตั้งแต่ดาวพลูโตปรากฏขึ้น การมีอยู่ของมันยังเป็นที่ถกเถียงกันมากมาย ดังนั้น จนถึงตอนนี้ผู้คนไม่เข้าใจว่าทำไมดาวพลูโตถึงไม่ใช่ดาวเคราะห์

บทความอื่นๆที่น่าสนใจ : รักษาโรคเบาหวาน อาการของโรคเบาหวานเติบโตในโลกได้อย่างไร

นานาสาระ ล่าสุด