ยินดีต้อนรับเข้าสู่เว็บไซต์ โรงเรียนวัดเขาปิ่นทอง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาราชบุรี เขต 1
วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2024 7:36 AM
b-school03
logo-cโรงเรียนวัดเขาปิ่นทอง
หน้าหลัก » นานาสาระ » มิตรภาพ ระหว่างสงครามในสมัยยุคสงครามที่ผ่านมา

มิตรภาพ ระหว่างสงครามในสมัยยุคสงครามที่ผ่านมา

อัพเดทวันที่ 9 ธันวาคม 2020 เข้าดู ครั้ง

มิตรภาพ ระหว่างสงครามในสมัยยุคสงครามที่ผ่านมา

มิตรภาพ ปีคริสตศักราช 1987 ในสงครามโลกครั้งที่ 1 ระหว่างอังกฤษและเยอรมันในสถานคนนึงให้เดินมาปุบเล็ก 1 ใน 2 ตัวละครนำของเรื่องให้เกิดขึ้นจากการนอนหลับพักผ่อนท่ามกลางทุ่งหญ้าสีเขียวขจีที่ยังไม่โดนทำร้ายจากไปของสงครามจะได้บอกให้แฟนเลือกเพื่อนทหารมาคนนึงและให้เดินตามเขาไปซึ่งเพื่อสถานที่บริจาคเลือดก็คือวิลเลียม สกอฟิลด์

คนที่นอนพักอยู่ข้างๆเขานั่นเองทั้งสองคนเดินตามจากทหารไประหว่างทางก็ถามกลับไปว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นแล้วหรอครับซึ่งจะก็ตอบมาว่าพวกเยอรมันดูเหมือนกำลังจะวางแผนทำอะไรสักอย่างอยู่แล้วได้บอกให้ทำเบรคและ วิลเลียม เข้าไปพบกับท่านนายพลที่กำลังรออยู่ในห้องวางแผนการรบพอเข้ามาในห้องในคนก็ได้ถามกับเรช ว่านายมีพี่ชายอยู่ที่กองพันดาววันที่ 2

ใช่ไหมซึ่งก็ได้ตอบไปว่าใช่ครับแล้วจะถามว่าพี่ชายของเขายังมีชีวิตอยู่ใช่ไหมในคนก็ตอบว่าเท่าที่รู้ก็ยังมีชีวิตอยู่ดีแต่ใจยังอยู่ดีต่อไปด้วยความช่วยเหลือของนายทั้งสองคนเรื่องก็คือมีสายข่าวรายงานว่าพบเยอรมันได้ละทิ้งฐานที่มั่นในแนวหน้าไปแล้วแล้วกำลังถอยกลับไปตั้งแนวรบใหม่ที่ด้านหลังจากนั้นเป็นแค่การลาดหอยตามแผนการรบเท่านั้นเวลาถอยเพราะ

เสียเปรียบในการรบแต่อย่างใดซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาของกองพันได้ว่าที่ 2 เลยคิดจะทำการล้างหน้าผู้กองทัพเยอรมันที่กำลังล่าถอยนี้วันพรุ่งนี้เราคิดว่ามันจะทำให้ฝ่ายผลิตได้รับชัยชนะแต่พระเอกไม่ทันสิไม่รู้เลยว่านั่นเป็นแบบที่ฝ่ายเยอรมันวางแผนไว้แนวรบใหม่ที่กำลังสร้างขึ้นมาเป็นแนวป้องกันใหม่ที่ติดตั้งปืนใหญ่อย่างที่ฝ่ายอังกฤษไม่เคยเห็นมาก่อนถ้ามันเด็ก

ในแท็กซี่จะทำการโจมตีจริงๆนะเท่ากับเป็นการส่งทหารจำนวน 1,600 นายเข้าสู่ดวงกับดักของศัตรูแล้วจะต้องถูกสังหารหมู่อย่างแน่นอนซึ่งดังก็รู้ถึงความตายของพี่ชายของเล็กด้วยและระหว่างการบ้านของพวกเยอรมันพวกมันก็ได้ทำการตัดสายโทรเลขทิ้งไปจนหมดทางเลือกเดียวที่จะยับยั้งคำสั่งโจมตีของพระเอกในกาแล็กซี่ตอนนี้ก็คือต้องทำจดหมายคำสั่งยับยั้ง

จากท่านนายพลไปส่งให้โดยตรงเท่านั้นและนั่นก็คือภารกิจของตัวเอกทั้งสองคนการเดินทางจากฐานที่มั่นคงเขาอยู่ไปยังแนวหน้าที่หน่วย Diamond อยู่นั้นต้องใช้เวลาในการเดินเท้าประมาณ 6-8 ชั่วโมงครั้งแรกที่ภูเขาต้องทำก็คือการไปหาผู้พันสตีเวนสันที่เป็นคนคุมพื้นที่การรบในแนวหน้าและเริ่มออกเดินทางจากตรงจุดนั้นตัวของเล็กนั้นไม่คิดอะไรทั้งสิ้นเขารู้

แค่เพียงว่าถ้าเข้าไปยับยั้งการโจมตีได้ไม่ทันเวลาพี่ชายของเขาจะต้องตาย  ส่วน วิลเลียมนั้นดูจะมีความรอบคอบมากกว่าเขาตั้งคำถามกับเล็กว่าแล้วถ้าเกิดเขาด้วยที่พวกเรียนวัดลาดหอยไปแล้วนะผิดพลาดล่ะก็เท่ากับพวกเรากำลังเดินไปหาความตายน่ะสิ เขาบอกว่าเมื่อท่านเป็นคนบอกมาแล้วพวกเราก็ต้องเชื่อตามนั้นพวกเขาทั้งสองคนเดินมาถึงแมวหน้าก็ได้

มิตรภาพ

ถามหาผู้พันสตีเวนสันแต่ปรากฏว่าผู้พันเขาตายไปแล้วครับและผู้หมวดเลสลี่ก็ได้ทำหน้าที่บัญชาการแทนพวกเขาจึงได้มอบจดหมายขออนุญาตเดินทางผ่านแนวหน้าให้กับ เรชได้แต่อุทานว่านี่มันบ้าชัดๆไม่มีการยิงปะทะกันคืนเดียวก็คิดว่าพวกเยอรมันถอยทัพไปแล้วอย่างนั้นหรอแต่ในเมื่อมันเป็นคำสั่งเลยพี่ก็เลยได้แต่ทำตามเขาพาตัวเอกทั้งสองคนมายังทางออก

ที่คิดว่าน่าจะมีโอกาสรอดมากที่สุดบอกเส้นทางที่จะรอดผ่านรั้วลวดหนามออกไปให้ทั้งสองคนฟังและสุดท้ายก็ได้มอบปืนยิงพลุสัญญาณให้ไป 1 กระบอกเพื่อว่าพวกแขกสามารถว่าไปยังฝั่งของเยอรมันได้จริงๆก็ให้กินทุกสัญญาณบอกด้วยจะได้เห็นท่าจะไม่รอดก็ให้โอนพรุ่งกลับมาเพราะไม่อยากให้พวกมันได้ปืนไปหลังจากยืนทำใจมาพักหนึ่งตัวเอกทั้งสองคนก็ตัด

สินใจที่จะออกทำภารกิจนี้กันอย่างจริงๆจังๆซะทีตัวเป็นคนโผล่หน้าออกไปก่อนปรากฏว่าเงียบกริบครับไม่มีการยิงสกัดอะไรมาทั้งนั้นพวกเขาทั้งสองจึงค่อยๆเดินไปตามเส้นทางที่พี่บอกมาออกจากรั้วลวดหนามฟังอังกฤษและมุ่งหน้าไปยังทานของพวกเยอรมันแล้วเอามากินเนี่ยนะมันก็ไม่อยู่แล้วจริงๆครับฐานทัพของพวกมันว่างเปล่าทั้งสองคนจึงเดินสำรวจเพื่อหา

เสบียงและทางไปต่อแต่ในระหว่างที่พวกเขากำลังจะนอนกันอยู่นั้นเองไม่ได้สังเกตเห็นด้วยกับดักไว้ที่พื้นตรงช่องทางเดินถึงได้บอกให้เล็กอยากขยับก็ไม่รู้ว่าจะมีกระดาษอยู่ตรงไหนอีกบ้างแต่อยู่ดีๆหนูตัวใหญ่ตัวนึงก็ได้หล่นลงมาจากเพดานมันตกใจจึงได้พยายามจะวิ่งหนีแต่ก็ได้วิ่งไปทางที่มีรูปแบบถึงอยู่ถึงได้เกิดการระเบิดขึ้นตัวของเล็กนั้นก็เดินออกมาส่วน

ในเรื่องนั้นหมดสติไปแต่ถูกสร้างด้วยถล่มลงมาทับใส่จนไม่สามารถลุกขึ้นมาได้จึงต้องรีบไปเรียกขึ้นมาเพราะตอนนี้ทางผ่านครับกำลังจะลงมาเพราะแรงระเบิดเมื่อกี้นี้แล้วหลังจากที่ไปเยี่ยมได้แต่ก็ลากเขามาจากทางทำงานได้ทันเวลาพอดี สถานที่ที่พักเขาสกมาก็คือสนามยิงปืนใหญ่ที่เต็มไปด้วยปลอกกระสุนมากมายพวกมันได้ทำลายปืนใหญ่ที่ไม่สามารถขนกลับ

ไปได้ถึงเขาไม่อยากให้ไปอังกฤษได้ไปหลังจากรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด William ใครต่อว่าใส่ตัวเองว่าทหารมีเป็นร้อยไหนจะมาเลี้ยงให้เขามาทำภารกิจด้วยทำไมวะก็เลยตอบไปว่าก็เขานึกว่ามันเป็นภารกิจง่ายอย่างการไปเสือกกำลังหรือว่าเอาเสบียงมาคิดว่าจะต้องไปทำอะไรแย่ๆแบบนี้แล้วก็ได้บอกเขาไปเรียกว่าถ้าอยากกลับไปก็กลับไปได้เลยเขาจะทำ

ภารกิจต่อคนเดียวเองแต่หลังจากที่ไปเยี่ยมใจเย็นลงแล้วเขาก็ตัดสินใจเดินทางไปกับเล็กต่อแล้วได้บอกให้เล็กยิงสัญญาณบอกกับพี่ด้วยว่าพวกเยอรมันมันไม่อยู่แล้วจริงๆหลังจากนั้นพวกเขาทั้งสองคนก็เดินผ่านสนามปืนใหญ่และผลออกมายังทั้งโลกแห่งนึงระหว่างเดินทางที่เขาเคยได้แต่เรื่องบอกว่าเขาไม่มีแล้วเขาเอาเหรียญไปแลกกับไวน์ดีๆขวดนึง

แล้วตอนนั้นเขาหิวน้ำเลยก็ได้แต่บอกว่าเสียดายของหน้าจอกลับไปให้ครอบครัวมากกว่าจะได้พูดขึ้นมาว่ามันก็เป็นแค่เศษโลหะชิ้นนึงไม่ทำให้ใครดีเด่นหรือมีค่าอะไรเพิ่มขึ้นมาหรอกอีกอย่างก็คือเขาเหตุการณ์กลับบ้านเอาตอนที่รู้ว่าจะอยู่บ้านต่อไม่ได้ต่อที่รู้ว่าจะต้องออกมาเป็นทหารแล้วคนที่บ้านอาจจะไม่ได้เจอหน้าเขาอีกเขาเกลียดความรู้สึกแบบนั้น

 

นานาสาระ ล่าสุด